Najstarsze informacje na temat żagańskiego ogrodu zamkowego pochodzą z okresu rządów księcia Albrechta von Wallensteina.
W czasach Lobkoviców (1646-1786) powstał w Żaganiu ogród o typie francuskim, co potwierdza Oskar Teichert, wspominając o istniejącym jeszcze w początkach XIX w. „starym szpalerze francuskim", który prowadził do tzw. góry zamkowej po południowej stronie rezydencji.
W XVIII w. tutejsze założenie ogrodowe zaliczano do najbardziej znanych na terenie Śląska, o czym świadczy wydany na początku tego stulecia we Wrocławiu utwór poetycki sławiący ogrody śląskie, wśród których wymieniony jest także Żagań.
W 1787 r. książę Piotr Biron rozpoczął zakładanie ogrodu w Żaganiu - w tym celu powstały wówczas pierwsze plantacje brzóz. W kwietniu 1796 roku przeprowadzono regularny podział placu przed północnym (frontowym) skrzydłem pałacu, który obsadzono lipami i otoczono barierkami.
W 1798 roku wokół ogrodu wzniesiono mur o wysokości sześciu łokci (ok. 3,5m). W czasach księcia Piotra Birona na terenie ogrodu powstały dwie budowle klasycystyczne tj. oranżeria nad Bobrem oraz tzw. Gartenhaus, wzniesione wg projektu Christiana Valentina Schulze z Głogowa.
Wraz z początkiem rządów w księstwie żagańskim Doroty księżnej de Talleyrand-Perigord z domu Biron, tj. w roku 1844, rozpoczął się proces tworzenia nowego założenia parkowego.
Pracami kierował ogrodnik nadworny Friedrich Teichert (na stanowisku od 1829), od 1852 pełniący funkcję inspektora ogrodowego. Realizacja przedsięwzięcia obejmowała swym zasięgiem teren o łącznej powierzchni równej 800 morgów, tj. około 205ha i zakończona została zasadniczo w 1859 r.
Niewątpliwy wpływ na kształt artystyczny żagańskiego ogrodu wywarł park nad Nysą na Dolnych Łużycach, słynne dzieło Hermanna Ludwiga Heinricha księcia von Pückler. Proces tworzenia książęcego ogrodu w Żaganiu rozpoczęto od wprowadzenia zmian w bezpośrednim otoczeniu pałacu.
W roku 1848, po zakupie sąsiadujących z rezydencją od strony wschodniej gruntów na Przedmieściu Bożnowskim, wzniesiono szklarnię i Domek Portiera.
W 1849 nastąpiła realizacja projektów Fontanny Kwiatowej i kwietników przy szklarni oraz budynku inspektora ogrodowego. W 1850 roku przystąpiono do pierwszych prac na obszarze parku środkowego (bażanciarni).
W tym czasie z inicjatywy księżnej zrodziła się także idea budowy Mostu Doroty na tylnym Bobrze, który miał połączyć park górny z bażanciarnią, umożliwiając tym samym komunikacje między rezydencją a dworcem.
W ogrodzie przypałacowym, ok. 200m na płd.-wsch. od rezydencji, powstało Zacisze Doroty z tzw. Dębem Lulu.
Na rok 1852 r. przypadło urządzanie tzw. Wyspy Marii przy stawie karpiowym.
W 1853 roku założono Ogród Holenderski i wzniesiono werandę przy oranżerii, zbudowano Domek Wędkarski nad stawem karpiowym, postawiono Krzyż Wotywny przy Moście Królewskim (dawnym Doroty).
Przepływająca prze Żagań rzeka Bóbr, której nurt w okolicy oranżerii książęcej rozdzielał się na tzw. Młynówkę i Tylny Bóbr, dzieliła w naturalny sposób założenie parkowe na trzy odrębne części, tj.
- ogród pałacowy-park przedni
- park środkowy, zwany również bażanciarnią
- park górny.
Zróżnicowanie warunków terenowych w poszczególnych częściach założenia parkowego miało podkreślać ich odmienną funkcję.
Ogród pałacowy, nazywany także Parkiem Kwiatowym, pełnił rolę ogrodu ozdobnego.
Płaski teren bażanciarni wykorzystano do wytyczenia miejsc widokowych służących wypoczynkowi.
Wzdłuż wysokich brzegów Tylnego Bobru w parku górnym rozmieszczono natomiast liczne punkty widokowe.
Obecnie ma terenie parku pozostał Pałac Książęcy, domek portiera, oranżeria rampowa, świątynia dumania, młynówka, szpital, kościół Św. Krzyża i domek dzwonnika. Pozostałe budowle nie zachowały się.
Aktualnie Ogród Pałacowy należy do Pałacu Książęcego. Z tej części założenia został odłączony kompleks szpitalny. Obszar parku jest miejscem nieogrodzonym, dostępnym dla każdego. Park pełni funkcję rekreacyjną w mieście. Stanowi teren wypoczynku i spotkań mieszkańców Żagania. Jest to także miejsce organizowania imprez okolicznościowych.
